Fietsen in Duitsland – Lübeck naar Berlijn

DSCN1194
Foto: Paul Langenburg

Het recreatief fietsideaal brokkelt langzaam af, de subtiele grens tussen inspanning en uitputting wordt meer en meer opgezocht, en afzien is het nieuwe genieten. Waar onze tochten in Yorkshire en naar Parijs nog om koekjes en chocola draaiden, was er dit jaar geen ruimte voor theekransjes en oppervlakkig vermaak. Kilometers, wind, bier en slaaptekort waren aan de orde van de dag. Het echte werk was begonnen.

In Lübeck leek alles echter als vanouds. Na een vermakelijke treinreis van ruim een halve dag fietsten we de Noord-Duitse Hanzestad binnen, om ons tegoed te doen aan een traditionele maaltijd van kebab en cola. Na een kort bezoek aan de stadscamping, belandden we in een stadsfeest waar twee uur lang één grote medley van foute meezingers, afgezaagde rockklassiekers en incidentele hiphop door de luidsprekers schalde. Het was een vreemde samenloop van omstandigheden, maar stiekem best gezellig.

De volgende dag begonnen we fris en fruitig aan de eerste etappe. De wind hield zich gedeisd en de de kustwegen golfden vriendelijk door het landschap. Het helderblauwe zeewater deed in de warme lentezon bijna tropisch aan en het afwisselende landschap overtrof al mijn verwachtingen van de Duitse kust. De eerste honderd kilometer vlogen voorbij en we kampeerden die avond langs een mooie baai nabij Pepelow, waar we in het zeewater konden afkoelen.

De tweede dag langs de kust werd het landschap eentoniger, toeristischer en vlakker, en de wind sterker, maar dit was slechts een voorproefje van wat nog komen zou. We reden door mooie kustbossen, maar ook over met (trage) dagjesmensen bezaaide boulevards en door de industriestad Rostock, waar we landinwaarts gingen. In de loop van de dag trok de wind, die we nu nog in de rug hadden, aan en op een kleine kanocamping aan een meer leek de behoefte om te zwemmen verdwenen. We hadden wederom honderd kilometer achter de rug en waren goed opgewarmd voor de volgende twee dagen.

IMG_4968
Foto: Evi Joosten

De derde dag moesten we 130 kilometer afleggen, wat in principe goed te doen is, als er weinig wind staat en geen heuvels zijn. Met de mannen voorop gingen we in een voortvarend tempo van start over een kaarsrecht fietspad langs een kanaal. De wind kwam overwegend van opzij, maar iets te vaak ook van voor, en was behoorlijk stevig. Na 30 kilometer kochten we lunch, die we van Roeland na 60 kilometer mochten nuttigen. De lucht betrok en de korte fietsbroek werd wat onaangenaam. Een bui volgde, en de zon kwam niet meer terug. En toch was de route prachtig en hadden we genoeg energie om verder te gaan. Na 100 kilometer stopten we nog een keer om avondeten te kopen, en daarna begon Paul toch wel spijt te krijgen dat hij al die tijd aan kop had gereden. De camping was nog 60 kilometer verder (Duitse kilometers blijken niet altijd met Nederlandse te corresponderen), maar na de 140 gepasseerd te zijn, besloten we dat het wel mooi was geweest. Wat wel betekende dat we de volgende dag weer 130 moesten doen.

Nu blijkt het fietsen van een grote hoeveelheid kilometers al snel een verslavende werking te hebben. Leuk, weer 130! Door weer een wind trotseerden we de volgende dag de fietspaden, de plotselinge kou, de vermoeidheid en de spierpijn van de vorige dag. De onverharde bospaadjes en het goede gezelschap maakten de route erg aangenaam, en iedereen leek de moed er aardig in te houden, zelfs toen het ‘s middags begon te regenen, zelfs toen we na 140 kilometer bij een gesloten camping aankwamen, doornat en hongerig, zelfs toen het nabijgelegen hostel gesloten bleek, gastenverblijven dicht waren of vol zaten, en vooral toen we om negen uur ‘s avonds eindelijk een pension vonden die nog precies vijf bedden vrij had. Ik heb me zelden zo goed gevoeld als die avond. Moe, warm, voldaan. Alleen de douche was koud.

DSCN1197
Foto: Paul Langenburg

We waren nog maar een halve dag fietsen van het centrum van Berlijn. Pas de volgende morgen begon de uitputting voelbaar te worden. Opweg naar Oranienburg zat ik onophoudelijk te gapen en met een duf hoofd en pijn in de knieën liep ik door voormalig concentratiekamp Sachsenhausen, waar ik me nauwelijks kon voorstellen hoe mensen in zoveel ellende hadden kunnen overleven. Op de weg naar Berlijn werden we weer wat opgevrolijkt door dronken Duitsers die op met bloemen versierde fietsen in de vreemdste outfits vierden dat het Hemelvaartsdag was.

We reden maar 70 kilometer en bereikten op een schappelijk tijdstip het hostel bij Alexanderplatz. Het liefst wilde ik slapen, maar dat moest wachten tot twee uur ‘s nachts. Eerst zouden we douchen, de stad in, eten en bier drinken. De volgende dag begon om tien uur met een uitgebreid ontbijt onder de Fernsehturm, waarna we de rest van de dag door alle wijken rond het centrum wandelden. Ik was al eerder in Berlijn geweest, maar vond het weer fascinerend om te zien hoe voormalig oost en west contrasteren. We belanden ergens op een bierfeest, gingen uit eten, dronken nog wat en belandden weer om twee uur in bed, waar we na 4,5 uur uit mochten om de trein terug te halen.

Het was één grote uitputtingsslag, maar wat een geslaagde! In de trein was het te aangenaam om in slaap te vallen, en in Amersfoort aangekomen had iedereen weer zin om te fietsen. Dus reden we de laatste 25 kilometer naar Utrecht waar we samen aten en vast plannen maakten om er volgend jaar nog een schepje bovenop te doen. Tot de ogen echt dichtvielen. Zoveel inspanning, zoveel voldoening.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s