Doen: een weekend met jezelf op pad

Alleenzijn is eenzaam en saai. Toch? Of is het beter voor de wereld om je soms af te zonderen? Ik was al weken moe en geïrriteerd, niet echt gezellig en ook niet echt gemotiveerd om iets te doen of met mensen te praten. Dus besloot ik om een paar dagen te doen alsof ik er niet was. Zo kon ik terugvinden wat ik ergens in de chaos van mijn gedachten was kwijtgeraakt, mezelf ofzo. Nadenken, het leven evalueren, en lekker mijn eigen gang gaan. Maar in plaats van met grootse inzichten kwam ik thuis met een blokfluit en een ansichtkaart.

Hotel Monastrium
Hotel Monastrium

Ik had een hotel in Gent geboekt in een voormalig klooster. Met de trein werd ik er vanzelf naartoe gebracht. Eigenlijk had ik geen idee waar ik heen ging of wat daar te zien was. Ik had voor vertrek een eigen plan gemaakt om niet doelloos en eenzaam van de ene toeristische hotspot naar de andere te dwalen. Ik wilde:
1. een samenvatting van mijn leven tot nu toe om;
2. de dingen weer op een rijtje te krijgen.

Daarom had ik geen reisgidsen maar een stapel dagboeken meegezeuld. Die zou ik volgens mijn zorgvuldig opgestelde dagschema in twee dagen hebben doorgeakkerd om ze niet meer mee terug te nemen. Op mijn verborgen agenda stond ook nog ergens ‘tot rust komen’, dus had ik naast lezen en schrijven meditatietijd, sightseeing, chocolade eten en slaap ingebouwd. Zo’n schema lijkt misschien overdreven, maar vind ik rustgevend. En binnen de blokken had ik niets gepland. Ik hoefde niets te zien, had geen afvinklijstje en geen restaurants waar ik ‘echt geweest moest zijn’. Zo kon ik relaxed door de stad zwerven en toch het gevoel hebben dat ik een missie had.

De eerste dag alleen op een vreemde plek is altijd onwennig. Dit is het ideale moment om te gaan winkelen, eten of jezelf op een andere manier af te leiden. Maar ik wilde eerst het weekend ‘openen’. De grote Sint-Baafskathedraal leek me daar een mooie plaats voor. Er liggen een Lam van God en nog wat katholieke relikwieën waar ik geen kaas van gegeten heb, maar wat het wel imponerend maakt. Ik brandde twee kaarsjes: een om zelf het licht te vinden, de ander voor de rest van de wereld. Eigenlijk was het ongemakkelijke gevoel toen al verdwenen.

Dagboeken
Dagboeken

Toch liet ik me verleiden door een muziekwinkel die zo’n indrukwekkende etalage had dat het onbeleefd zou zijn om er voorbij te lopen. Ik herinnerde me opeens dat ik nog een blokfluit moest hebben. Leuke aanvulling op mijn whistles (voor de muzieknerds: whistles zijn niet chromatisch dus soms een beetje beperkt). Ergens moet de sfeer ook wel geholpen hebben, want door die kathedraal, het kloosterhotel en de oude binnenstad van Gent was ik ergens in de Middeleeuwen blijven steken, waar blokfluiten nog cool waren.

Op mijn kamer bracht ik veel tijd met mijn leven van de afgelopen jaren door. Het lijkt onzinnig om dat te doen, omdat het toch al voorbij is. Maar het helpt om hoe je nu denkt en doet (en niet doet) in context te zien. Veel gebeurtenissen en gedachten herinnerde ik me in grote lijnen nog wel, maar de manier waarop ik dingen had opgeschreven, de overtuigingen die daar doorheen schemerden en de keuzes die ik had gemaakt vormden nu pas één geheel. Er vielen wat kwartjes op hun plaats.

Zaterdagavond deed ik in de ontbijtzaal onder luid Gregoriaans gezang een poging om alle inzichten tot een lopen verhaal te verwerken. Na drie A4’tjes levensverhaal, schreef ik een paar adviezen aan mezelf. Één daarvan was dat ik mijn gedachten niet zo serieus moet nemen. Makkelijk praten misschien, na twee dagen van eindeloze contemplatie. Maar de betekenis van het opendeurderige ‘je bent niet je gedachten’ en ‘je moet in het moment leven’ drongen nu pas tot me door. De praktische uitwerking: als ik per dag een uur minder besteed aan piekeren, dagboeken volpennen en filosoferen, heb ik een uur tijd en energie over om te besteden aan dingen die de moeite waard zijn (muziek, schrijven, buitenspelen).

Het is goed om na twee dagen nadenken en schrijven te reflecteren op wat je gedaan hebt. Een soort meta-denkronde. Anders komen er alleen maar gedachten bij en wordt het ingewikkelder in plaats van helder. Op zondag scheen de zon in de binnentuin van het hotel, er was niemand. Maar na nog geen tien minuten schalde er koormuziek uit de ramen. Blijkbaar was er ergens in het gebouw een kerkdienst aan de gang. Onder het genot van een valse sopraan ging ik de tekst nog eens door die ik de avond ervoor getypt had.

DSC06049
Gent

Opeens wilde ik mijn adviezen kracht bijzetten, in de hoop dat het niet bij een weekendje vrijfilosoferen bleef maar ik er echt iets mee zou doen. In toogde (mooi Belgisch taalgebruik) naar het centrum van Gent en kocht een zwart-wit ansichtkaart met dreigende wolken boven statige kathedralen. Dat leek me wel gepast voor een opbeurende boodschap. ‘Lieve Mieke,’ schreef ik. De rest zal ik jullie besparen. Ik gooide mijn doos met dagboeken in een papiercontainer (voor de gelukkige vinder) en ging opgewekt naar de Sint-Niklaaskathedraal.

Om niet met een onbestemd gevoel weg te gaan, wilde ik aandacht besteden aan de afsluiting. In de kathedraal stak ik nog een kaars aan en staarde naar Maria, die ik nooit echt begrepen heb maar die er wel vriendelijk uitzag. Ik voelde me opgeruimd, maar ook een beetje triest. Dat kwam omdat het echte leven op het station stond te wachten. Er was namelijk één dagboek waar ik me nog niet aan gewaagd had: die van de afgelopen maanden, waarin een lange relatie in een vrijgezel leven veranderde. Dat voelt nog niet ‘af’. Voor inzicht is een beetje afstand nodig, maar hier zit ik nog middenin. Gelukkig is nu de zolder van mijn gedachten weer opgeruimd en heb ik wat mentale positiviteit geïnjecteerd zodat ik (hopelijk) de volgende verwerkstappen aankan.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s