Ben ik wel avontuurlijk genoeg?

Als ik echt zo avontuurlijk was, was ik allang weggegaan. Dan woonde ik nu in het buitenland, fietste ik naar China of studeerde ik Culturele antropologie. Ik noem maar wat. Een weekje wandelen zou mijn honger niet stillen. En ik zou zeker geen ambtenaar zijn, en aan een huis denken (met een veranda en schommelstoel en schapenvachtjes voor de houtkachel).

Het is moeilijk om dat toe te geven. Ik hoor mezelf nog roepen dat ik in ieder geval nóóit burgerlijk word. Bah! Dat woord heeft volgens mij nooit positief geklonken. Nee, daar sta ik ver boven. Ik ben daar veel te cool voor. Je weet toch, ik doe een traineeship met allemaal persoonlijke ontwikkelingsshit en ik ga soms een weekendje winterkamperen. Met een beetje vrijheid van interpetatie is dat ten minste bovengemiddeld avontuurlijk. Maar wees nou eerlijk. Als ik zo avontuurlijk was, was ik allang weggegaan. Mijn avonturen zijn niet groots en meeslepend, maar zekerheid en conformisme in een outdoorjas.

DSC06159De vraag is of dat erg is. Die outdoorjas zit zo lekker. Het idee van vrijheid, verlaten landschappen, extreem weer, hoge pieken en diepe dalen blijft eindeloos inspirerend. Daar van proeven ook. Een beetje experimenteren, grenzen opzoeken. Maar van maandenlange reizen, eenzaamheid en onzekerheid word ik simpelweg niet gelukkig. Hoe episch het ook klinkt en hoe graag ik ook wil dat dat mijn droom is.

Weet je nog, die fietsreis door Australië? Ik was benieuwd of ik dat kon, een maand alleen in een ver en warm land. Maar ik deed het ook om er bij te horen. Ik herinner me dagen waarop ik halfziek op mijn stuur lag en maar doorging omdat ik diehard was. En die lange midweek waarin ik een halve dag fietsen van Perth was, maar nog niet terug mocht naar Tim (de echte avonturier en de oorzaak van mijn tocht) omdat ik gezegd had dat ik vier weken weg zou blijven. Bizar. Wel had ik eindelijk het gevoel dat ik iets voorstelde in avonturiersland. Tevreden, geïnspireerd en ontspannen was ik ook regelmatig. Echt gelukkig pas weer toen ik in een Greyhoundbus door de Outback reed en zorgeloos onderweg kon zijn. (24 uur in een bus is ook wel een beetje cool toch?)

Zekerheid in een outdoorjas voelt goed. Laat mij maar lekker in mijn cocon zitten met mijn vrienden en mijn boeken, wilde ideeën en alternatieve levensstijlgedachten. Filosferen over Walden (Life in the woods), sleutelhangers knopen van paracord, wat aanprutsen met mijn firesteel. Ik kom wel buitenspelen.

 

Advertenties

Een gedachte over “Ben ik wel avontuurlijk genoeg?

  1. Pingback: Ik wil het wel, maar ik kan het niet – Natuur en Eenvoud

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s