Denken of Doen?: survival

Ik ben een denker die als een doener is opgevoed. Dat is in één zin DSC06444de conclusie van de survivaltraining van afgelopen weekend. We slopen vermomd als moeras, of boom of iets ondefinieerbaar groens door het bos om uit de handen van een imaginaire vijand te blijven. In theorie werkte mijn camouflage- en sluiptechniek heel goed, in de praktijk was ik er binnen vijf minuten bij. Dat was het eerste moment van realisatie.

Het tweede was weer eens vuurgerelateerd. Wie onderhield het vuur? Ik niet dus. Niet omdat ik geen zin had, maar omdat ik nog op een EHBO-kist zat te filosoferen over hoe we dat vuur het beste zouden kunnen onderhouden. Eten bereiden ging me dan weer een stuk makkelijker af. Misschien omdat dit onderdeel simpel, overzichtelijk en lekker was: een pakket van groenten en vlees in aluminiumfolie op de hete kooltjes. Twintig minuten stomen. Klaar.

Met een goed gevulde maag kon ik me ’s avonds uitleven op een paar interessante experimenten: gedroogde mandarijnenschillen in de brand steken (teleurstellend resultaat) en de zintuigen op scherp zetten. Als je nauwelijks ziet, wat neem je dan waar? Na een minuutje of tien mediteren in het bos (ik waande me al een boom enzo, maar dat was niet de bedoeling), werden ons nachtzicht, tastzin, reuk en gehoor getest. Het is niet alleen fijn om met al je zintuigen in een omgeving op te gaan, maar ook belangrijk in survivalsituaties. Een echte pro kan water ruiken, zijn weg vinden op de tast, gevaar van verre horen aankomen en giftige planten herkennen aan hun geur. De experimentele praktijk deed mijn theoretische bloed weer lekker stromen.

DSC06416De onderdelen water en eetbare planten van dag twee leken niet meer dan een natuurlijk voortvloeisel uit het zintuigenspel. Er werd heel wat geproefd, gevoeld, geroken en gekeken (planten horen was niet zo’n succes). Hoe meer nieuwe namen ik leerde, hoe blijer ik werd.

Maar wat de boventoon voerde – tussen alle trainingsonderdelen door – was steeds: ben ik nou een survivalaar of niet? Dit weekend realiseerde ik me dat iedereen een rol in de groep heeft, dus ook in een survivalteam. Met onze hiking party maakten we onderscheid tussen de denkers en de doeners (en de dromers en de beslissers, maar dat maakt het alleen maar onnodig ingewikkeld). En zo bereikte ik die conclusie: ik ben een denker die als een doener is opgevoed. Met meteen een nieuwe realisatie: dat zorgt voor tweestrijd, en maakt het in iedere situatie weer moeilijk om te bepalen hoe ik me moet of wil gedragen.

Het levert wel weer genoeg stof voor het filosofische thema van de volgende training. Want wat is de rol van denkers en doeners in een survivalteam? Wat is een optimale samenstelling?  En waar pas ik?

Zo, dan weten jullie (het team) alvast waar ik aan denk als ik afwezig lijk.

Eetbare Planten.jpg
Eetbare Planten – Zoekplaatje
Advertenties

Een gedachte over “Denken of Doen?: survival

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s