Voorbeeld: trauma’s verwerken op de fiets

DSC07201

As in tas, fietsen en wat je al niet doet om een trauma te verwerken. 

Vanochtend As in tas uitgelezen, het nieuwste boek van Jelle Brandt Corstius. Wat schrijft die man jaloersmakend goed. Het gaat over fietsen en over rouw. In een tocht van Amsterdam naar de Middellandse zee verwerkt hij het verlies van zijn vader. Dat gaat met een hoop humor en cynisme, zodat het niet altijd opvalt dat er een dikke laag emotie onder ligt. In een schijnbaar simpel reisverslag wordt een heel leven blootgelegd.

De fietstocht heeft een lange aansleep. Jelle beschrijft de manische periode die begon toen zijn vader met dementie gediagnosticeerd werd. Hij probeert zichzelf op allerlei manieren voor de gek te houden om zijn verdriet te vergeten. Eerst wil hij een woonboot, dan gitaarles en tenslotte belandt hij bij een outdoor tai-chigroep. Daarna realiseert hij zich dat al die projecten niet echt helpen. Hij denkt dan nog maar aan één ding: fietsen.

Ook al heb ik geen dode vader, het klinkt herkenbaar. Ik noem het fietstherapie (maar wandeltherapie, zeiltherapie, bergbeklimtherapie, enz. komen op hetzelfde neer). Fietstherapie is wat je doet als de gewone wereld je in de weg zit. Je voelt je overweldigd, bent je werk zat, ligt met jezelf overhoop of een combinatie van dat alles. In ieder geval moet je ‘er’ even uit. (Soms is ‘even’ een week, soms een maand en soms tien jaar.) Vanaf de fiets kun je alle gekte van een afstand observeren. Een hoop van je shit moet je thuislaten, want die past niet in je tassen. En je kunt jezelf helemaal naar de filistijnen trappen zodat de tranen vanzelf gaan stromen. Het kan dan ook niet anders dat je gelouterd thuiskomt.

DSC05653
‘Dit is mooi’

Onderweg komen de herinneringen vanzelf. Dat gaat ongeveer zo: vijfennegentig procent van de tijd ben je afgeleid door de steeds veranderende omstandigheden. Je moet slapen, eten, navigeren, met onbekende mensen praten en van de omgeving genieten. ‘Dit is mooi/lelijk’, ‘dit is leuk/niet leuk’ en ‘hoe red ik me hier uit’ vormen de hoofdmoot van je hersenactiviteit. Dat betekent wel dat je hersenen tot rust komen. Zodat je vijf procent van de tijd toch ongemerkt stil bent en emoties en alles wat daarbij hoort vanzelf als paddenstoelen uit de compost van je brein schieten. En die laat je dan maar lekker, want er is toch niemand die naar je kijkt.

Dat werkt bevrijdend. Ook daarom is fietsen zo heerlijk.

Achterin het boek vier uitnodigend lege pagina’s: maak hier plannen voor een mooie reis om je eigen trauma’s te verwerken. Ik denk dat ‘trauma’s’ met opzet wat dramatisch verwoord is, maar hoe het ook zij, die reis staat al gepland.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s