Op Schiermonnikoog

In november is het koud en nat, ook op Schiermonnikoog. Ik slaap vier nachten in een kampeerboerderij, wachtend op beter weer. En dan, eindelijk, een nacht onder een zeil op het wad.

IMG_2483

Ik ben niet echt voorbereid, maar ik heb een slaapzak, matje en een grondzeil dat net groot genoeg is voor mijn hoofd. Bij de supermarkt heb ik schoenveters gekocht, vier keer negentig centimeter, om mijn zeil in een struik te hangen. Ik eet een broodje kaas, drink thee uit de thermosfles. Het begint een beetje routine te worden, dat buiten slapen, maar op een goede manier. Rustgevend en vertrouwd. Het gras is nat, de grond modderig, het daglicht wordt langzaam door de horizon uitgegumd. De vuurtoren neemt het over, maar onderaan het duin zie ik niet meer dan een vage gloed.

IMG_2487

Ik houd niet zo van strand en eilanden, maar Schiermonnikoog wordt aangeprezen als één van de meest verlaten gebieden van Nederland. Er is nog wilde natuur en ‘s nachts wordt het echt donker. Het klonk als een Beloofd Land dat ontdekt moet worden.

IMG_2586

Dus ging ik ontdekken in de dagen voor mijn bivak. Vanaf dag één hing er een grauwbruine deken in de lucht waar miezer uit regende. Goed ingepakt – muts, wanten – wandelde ik de kwelder op. Het water trok zich uit de kreken terug en legde een zompig moeras bloot. Achter me lag nog een reepje duinen, berken kromgegroeid door de wind, maar voor me was niets. Zo leek het. In een diepe plas stond een bordje ‘Bouwe Hoekstrapad’, wat betekende: hier begint het niemandsland. Vanaf daar kon ik nog vijftien kilometer de mistige leegte inlopen. Ik had laarzen nodig, en er zouden geesten uit de modder omhoogdrijven. Als je van het water drinkt, of van de paddenstoelen eet, kom je er nooit meer uit.

IMG_2539

En na al dat wandelen dus de donkere kampeerplek. Volgens mij heb ik nooit eerder twee uur lang op mijn rugzak in de stilte gezeten en niks gedaan. Als ik de berg met onrustige gedachten over ben, is het magisch. De zee klinkt als een snelweg. Fazanten grommen in de struiken. Verschillende tinten zwart in de lucht verraden de regenwolken. Er zijn windvlagen, zachte druppels, daarna weer een heldere hemel, en sterren. Zo veel en zo groots dat ik het gevoel heb dat ik voor het eerst in mijn leven sterren zie.

IMG_2529

Op een gegeven moment kruip ik tussen het dons. Ik heb het niet koud, mijn winterslaapzak is warmer dan mijn bed thuis. Als ik een paar uur later wakker word, is het droog. Ik trek het zeil weg en lig naar de Melkweg te staren. Ruimtepuin beukt op de atmosfeer in, verbrandt, een snelle gloed, er knipperen vliegtuigen doorheen. Ik ben op een planeet, denk ik.

Als de volgende morgen de zon opkomt, wordt mijn vermoeden bevestigd.

IMG_2640

Volgend jaar winter ga ik vier maanden op reis. Ik wil meer natuur, meer sterrenhemel, meer mysterie en meer creatieve gedachten.

Advertenties

2 gedachtes over “Op Schiermonnikoog

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s