Op zoek naar kabouters

In de winter van 1900 stapten twee mannen in Utrecht op de Nord-West Express, een treinreis met een spannende bestemming. In die tijd sneeuwde het in de winter nog in Nederland. Vanuit hun slaaprijtuig, onder een wollen deken en met het gordijntje van het raam op hun hoofd, zagen ze een wit landschap aan zich voorbij trekken.

Ze waren onderweg naar Kemijärvi, een kleine plaats in Fins Lapland. Tenminste, dat stond op de tickets. De enige andere aanwijzing was een stukje berkenschors met in kriebelletters: ‘Kom; we hebben gewichtige zaken te bespreken!’ Het was duidelijk een oproep van de kabouters, zo ging dat in 1900. Maar waarom wilden de kabouters hen helemaal in Lapland ontmoeten? Een lange reis van twee dagen bracht ze naar Stockholm, langs de bevroren Botnische Golf en via Haparanda naar hun bestemming. Het was donker en koud, zo boven de poolcirkel. Vlak voor het eindstation legde een storm het treinverkeer plat en ze ploegden de laatste kilometer over de besneeuwde bielzen hun avontuur tegemoet (vrij bewerkt naar “De oproep der Kabouters”, Rien Poortvliet en Wil Huygen, 1981).

Een ouderwets verhaal, met ouderwetse fantasy-clichés. Maar ik begreep het direct: die kabouters roepen anno 2018 nog steeds. Voor mijn winterreis heb ik lang over een thema zitten dubben, de inspiratie wilde maar niet komen. Ik had een praktisch plan, naar een land waar het niet te koud is, goed bereikbaar, om daar een goedkoop huisje te huren waar ik een tijdje kan schrijven. Maar ik werd er niet echt warm van. Het was een saai plot, zonder sfeer of samenhang.

Bijna had ik geboekt toen ik over die ouderwetse reis naar Lapland las. Het was alsof er een paar bouwlampen in mijn hoofd werden aangezet die heel hard schenen op iets wat er al jaren ligt. Zo van: Hallo! Kijk hier nou eens naar! Ik zag een trein- en bootreis naar het noorden, de sneeuw in. Tent mee, sneeuwschoenen aan. En dan kabouters zoeken en trollen ontwijken. Kale verlaten vlaktes, ijs, verstilling. Ik zou over Bifröst, de regenboogbrug, naar Asgard kunnen lopen. Waarom was ik deze droom vergeten? Ja, het is daar koud, donker en duur. Maar fuck het praktische plan, dit is veel leuker!

Ineens werd ik creatief en sloeg de inspiratie me om de oren. De Edda, een verzameling Noord-Europese mythes, kwam uit de kast. Ik haalde mijn runen onder het stof vandaan. En ik checkte nog eens mijn bankrekening, want een paar dagen rondtrekken met husky’s kost een godsvermogen.

DSC03107
Het poëtische plan

Nu lijkt er van alles op z’n plaats te vallen. Dit wil ik doen. Ik wist niet meer hoe dat voelde, maar het is er weer.

Advertenties

3 reacties op ‘Op zoek naar kabouters

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s